Çelik Harekâtı'nın on ikinci günüydü. 31 Mart Cuma, 1995... Öğleden sonra dört sularında etrafı sarp dağlarla çevrili bir boğazın dibinde kıvrıla kıvrıla giden asfalt yolda ilerliyorduk. Biz, Fatih ve ben, şoförümüz Cengiz'in kullandığı Diyarbakır plakalı taksinin içindeydik. En önde bir tank, onun ardında bir zırhlı personel taşıyıcı, içinde silahlarını dağlara çevirmiş askerler, arada bizim Diyarbakır plakalı sarı taksi ve ardımızda bir zırhlı araç daha, öylece gidiyorduk. Bu tanklar, bu askerler bizi PKK'ya karşı korumak içindi... : Kendimi hiçbir zaman aynı anda bu kadar güvende ve o nispette tehlikede hissetmemiştim. Yola çıkmadan önce karargâhında görüştüğümüz zırhlı tugay komutanı general bize, "Halen buradalar, hiçbir şey şu tepenin ardından gelmeyeceklerini garanti etmez," demişti. Topların namluları generalin işaret ettiği o tepelere dönüktü: "Sığınaklarda, mağaralarda hala varlar " ... Kuzey Irak'taydık. Zaho'nun 20-30 kilometre doğusunda, "Çelik Harekâtı'nın icra edildiği bir bölgede. Boğazın derinliklerinde, PKK mayınlarının temizlendiği en uç noktaya doğru yol alıyorduk. Dağların yamaçlarında ara sıra patlamalar oluyor, dumanlar yükseliyordu. Etrafta çatışma yoktu; ya gelişigüzel bombalıyorlar, ya da PKK'nın barınabileceği mağaraları imha ediyorlardı. Bunun dışında duyulan tek ses koca motorların homurtusu ve palet gıcırtısıydı. Yılankavi bir rampadan tırmandık, tank ilerleyerek durdu, namlusunu kuzeydeki tepelere çevirdi. Zırhlı araçlardaki askerlerin bir kısmı inerek yolun her iki tarafında mevzilendiler. Bakışlar hep tepelere dönük. "Gelin," diye işaret etti yüzbaşı, yürümeye başladık. Yüzbaşı gayet rahat yürüyordu. Ben ise onun bastığı yerlere basarak ilerlemeye gayret ediyordum, malum ya, mayınlar...

---